Vertaling van een Argentijnse tango

SUS OJOS SE CERRARON
Carlos Gardel (Los Mejores Tangos, p. 20-23)

Sus ojos se cerraron y el mundo sigue andando,
Su boca que era mía ya no me besa más
Se apagaron los ecos de su reír sonoro
y es cruel este silencio que me hace tanto mal.

Fue mía la piadosa dulzura de sus manos,
Que dieron a mis penas caricias de bondad,
Y ahora que la evoco hundido en mi quebranto,
Las lágrimas trenzadas se niegan a brotar,
Y no tengo el consuelo de poder llorar.

VERTALING LANGPEP:
ZE SLOOT HAAR OGEN

Ze sloot haar ogen en de wereld draaide door,
Haar mond die de mijne was, kust mij niet meer.
Weggestorven zijn de echo’s van haar gulle lach
en wreed is de stilte die me zoveel pijn doet.

Haar barmhartige handen brachten mij in vervoering,
ze streken met hun goedheid over mijn verdriet
En nu ik aan haar denk, wegzinkend in mijn moedeloosheid,
raken mijn opwellende tranen verstrikt
en mis ik zelfs de troost van het huilen.

Refrein:
Por qué tus alas tan cruel quemó la vida,
Por qué esta mueca siniestra de la suerte.
Quise abrigarla y más pudo la muerte
¡Como me duele y se ahonda mi herida!

Yo sé que ahora vendrán caras extrañas
Con su limosna de alivio a mi tormento
Todo es mentira, mentira ese lamento
Hoy está solo mi corazón.

VERTALING LANGPEP:
Waarom heeft het wrede leven je vleugels verbrand,
waarom toont het lot zo’n akelig gezicht!
Ik wou haar beschermen, maar de dood was sterker.
Wat doet dit pijn en hoe diep is mijn wond!

Ik weet dat ze nu gekke gezichten gaan opzetten,
met hun aalmoes van troost voor mijn martelgang.
Allemaal gelogen, allemaal vals gejammer!
Mijn hart staat er vandaag alleen voor.

2e couplet:
Como perros de presa
las penas traicioneras
celando su cariño
galopaban detrás,
y escondida en las aguas
de su mirada buena
la muerte agazapada
marcaba su compás.

En vano yo alentaba
febril una esperanza,
clavó en mi carne viva
sus garras el dolor.
Y mientras en las calles
en loca algarabía
el carnaval del mundo
gozaba y se reía
burlándose el destino
me robó su amor.

VERTALING LANGPEP:
Verraderlijk als vechthonden
zat het leed dat
over haar schoonheid hing,
haar op de hielen.
Verstopt in de wateren
van haar prachtige ogen
besloop de dood haar
en besliste over haar lot.

Koortsig koesterde ik
vergeefs nog enige hoop.
Diep in mijn vlees begroef
het verdriet zijn klauwen.
Op straat werd ondertussen
vrolijk lawaai gemaakt
door het carnaval van de wereld,
dat plezier had en lachte,
gekscherend beroofde
het noodlot mij van haar liefde.

Pepijn de Boer MA

T: +31 (0)20 3201326

© 2009 LangPep.nl - design by rem-art - powered by webenable